บทนำ
ณ. คืนพระจันทร์สีเลือดท่ามกลางความมืดมิดไร้แสงสว่าง และไร้เสียงใดๆแม้แต่เสียงลม ในขณะฉันกำลังไขกุญแจอยู่นั้นได้มีเสียงฝีเท้าดังมาจากด้านหลังของฉัน มันค่อยๆใกล้เข้ามาเรื่อยๆ ฉันหายใจผิดปกติจากความหวาดกลัว ฉันหยิบมีดกริชในกระเป๋ากางเกงออกมาแล้วรวบรวมความกล้าทั้งหมดหันหลังกลับไปภาพที่อยู่ข้างหน้าฉันทำให้ฉันตกใจอย่างมากเมื่อหันหลังกลับไปแล้วเห็น “เซเรนติน่า” พี่สาวของฉันทั้งตัวของเธอเต็มไปด้วยเลือดและบาดแผล และรีบพาเธอเข้าบ้านและจัดการปิดประตูให้เรียบร้อย ใจหนึ่งอยากถามเธอว่าไปโดนอะไรมาแต่เมื่อเห็นสภาพของเธอตอนนี้ฉันรู้ว่ายังไม่ควรถามอะไร ฉันพาเธอมานั่งบนเก้าอี้และตรงดิ่งไปหยิบกล่องประถมพยาบาล หลังจากทำแผลให้เซเรนติน่าเสร็จฉันจึงถามเธอ Si : เซเรนติน่าพี่ไปโดนอะไรมา ทำไม่พี่ถึงดี้แผลเยอะขนาดนี้ล่ะ Se :อา~~พอดีพี่โดนมาติคอรุมทำร้ายหน่ะ Si :อ่อ//พยักหน้า ถึงฉันจะทำเหมือนไม่รู้ไม่เห็นอะไรแต่จริงๆแล้วใจใจฉันยังครุ่นคิดอยู่ตลอดเวลา หลังจากที่พาเซเรนติน่าไปนอนที่ห้องของเธอฉันก็เดินกลับมานอนที่ห้องของฉัน
ฉันพยายามข่มตาให้หลับแต่สุดท้ายมันก็ไม่เป็นผล ฉันดันตัวเองขึ้นจากเตียงแล้วไปนั่งที่โต๊ะหนังสือ มองผ่านหน้าต่างไปยังดวงจันทร์กลมโตสีเลือดแล้วถามกับตัวเองว่า “ทำไมชีวิตของแนจะต้องมาเจอเรื่องแบบนี้ด้วย เป็นมนุษย์กึ่งเทพทำไมมันแย่อย่างนี้นะ การมีความสุขแบบมนุษย์ธรรมดาที่ไม่ต้องวิ่งหนีพวกเหล่าปีศาจร้ายหน่ะมันเป็นยังไงนะ แล้วจะมีคนเป็นมนุษย์กึ่งเทพอย่าครอบครัวของฉันหน่ะมีอีกหรือเปล่าหรือว่าพวกฉันหน่ะจะเป็นสิ่งโดดเดี่ยวท่ามกลางผู้คนมากมายกันนะ ” เห้อ ~ ~ ฉันถอนหายใจก่อนจะฟุบหน้าลงไปกับโต๊ะ มือคว้าหาไดอารี่มาเขียนแก้เบื่อ ฉันหยิบปากกาขึ้นและละเลงสิ่งที่อยากระบายลงในกระดาษ 2 หน้าเต็มๆ จากนั้นฉันก็มานั่งคิดเรื่องนี้ต่อจนเผลอหลับไป
อา ~ ~ แสงทองสาดส่องยามเช้าและเสียงลมัดเบาๆทำให้ตื่นขึ้นจากนิทรา ปกติฉันตื่นยากมากแต่ทำไมนะวันนี้เหมือนมีอะไรบ้างอย่างทำให้ฉันตื่นขึ้น ฉันสบัดหัวเพื่อไล่ความคิดอื่นออกไปจากหัวพร้อมตรงดิ่งไปยังห้องของเซเรนติน่าพี่สาวของฉันด้วยความรวดเร็ว ฉันเดินขึ้นบันไดด้วยความแผ่วเบาแต่ทว่ารวดเร็ว เมื่อเดินมาถึงห้องของพี่สาวฉันไม่ค่อยอยากเข้าไปเลย ก๊อก ~ ~ ฉันเคาะประตูก่อนจะบิดลูกบิดและผลักประตูเข้าไปมองร่างของพี่สาวที่น้องอยู่บนเตียง ฉันค่อยๆเดินเข้าไปใกล้ๆเธอเรื่อยๆ เรื่อยๆ ตอนนี้ฉันรู้สึกว่าบ้านมันช่างเงียบมาก มากๆจนได้ยินเสียงลมหายใจของตัวเอง สุดท้ายฉันก็มาหยุดอยู่ตรงข้างๆพี่สาวฉันมองเธอและนั่นทำให้ฉันรุ้ว่าฉันมาช้าไปเสียแล้วร่างของเซเรนติน่าแน่นิ่งอยู่บนเตียง ใบหน้าของเธอซีดเผือก ริมฝีปากม่วงและแห้งกรานร่างกายเย็นเฉียบ ยิ่งตอกย้ำว่าเซเรนติน่าได้ตายไปแล้ว ฉันทรุดตัวลงข้างๆศพของพี่สาว น้ำตาเอ่อเต็มขอบตาก่อนที่จะไหลลงมาอาบแก้ม ฉันเริ่มร้องไห้ครวญครางอยู่ตรงนั้น ตนที่ฉันรู้จักและไว้ใจ สายเลือดเดียวกันกับฉันคนสุดท้ายได้จากไปแล้ว
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น